اعتقادى و . . . در برابر ديگران مطلوب است ، خواه به ضرر گوينده تمام شود يا به نفع او . احتمال ديگر در معناى اين فراز آن است كه اين درخواست‌ها براى آن باشد كه مؤمن ، خود در امور اعتقادى و اجتماعى دچار مشكلات نگردد . ( 371 ) « وَ ذَلِّلْنِى بِإِعْطاء النِّصْفِ مِنْ نَفْسِى فِى جَمِيعِ الْمَواطِنِ [ كُلِّها ] ، فِى الرِّضا وَ السَّخَطِ ، وَ التَّواضُعَ وَ الْفَضْلَ [ الْمَواضِعَ وَ الْقَصْدَ ] ، وَ تَرْكَ قَلِيلِ الْبَغْىِ وَ كَثِيرِهِ ، فِى الْقَوْلِ مِنِّى وَ الْفِعْلَ ، وَ [ أَسْأَلُكَ ] تَمامَ النِّعْمَةِ فِى جَمِيعِ الْأَشْيآءِ ، وَ الشُّكْرَ بِها حَتّى تَرْضى وَ بَعْدَ الرِّضا ، وَ الْخِيَرَةَ فِيما يَكُونُ فِيهِ الْخِيَرَةُ ، بِمَيْسُورِ جَمِيعِ الْأُمُورِ لا بِمَعْسُورِها . يا كَرِيمُ ! » « 1 » و به واسطه‌ى انصاف ورزيدن در تمام جايگاه‌ها ، در خشنودى و ناخشنودى و تواضع و برترى ، [ و تمام جاها و قصد و نيّتم ] و ترك اندك و بسيارِ ستم در گفتار و كردارم ، مرا خوار و ذليل گردان . و از تو درخواست مىكنم ، نعمت كامل را در تمام امور و سپاسگزارى از آن‌ها را ، تا اين كه خشنود گردى و حتّى بعد از خرسندىات و در امورى كه گزينش در آن‌ها امكان دارد ، همه‌ى امور آسان را براى من برگزينى ، نه امور سخت را . اى بزرگوار ! برخى ويژگىهاى مؤمن واقعى از اين جمله‌ها استفاده مىشود ، مؤمن واقعى كسى است كه انصاف و حقّ را در تمام امور و مواطن ، جوانى و پيرى ، فقر و غنا ، سفر و حَضَر ، عزّت و ذلّت ، توانايى و ناتوانى و . . . رعايت كند و در مقابل نعمت‌هاى الهى ، از نفس كشيدن گرفته تا نعمت‌هاى ديگر

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 171 .